Δύο επιχειρήματα διατυπώνονται κυρίως κατά των κυβερνητικών εξαγγελιών για τα ναρκωτικά:

- Μεσούσης της κρίσης και δεδομένης της δραματικής αύξησης της ανεργίας, ειδικά των νέων, είναι εγκληματικό να μην διατυπώνεται η αποδοκιμασία της πολιτείας για τα ναρκωτικά.
- Με την αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών δεν λύνεται το μεγάλο πρόβλημα της μάστιγας των ναρκωτικών.

Αν και μονομερή επιχειρήματα -βλέπουν μόνον τη μία όψη ενός σύνθετου προβλήματος- έχουν βάση. Δεν έχουν όμως καθοριστική σχέση με το επίδικο ζήτημα.

Πρώτον, η μόνη διαθέσιμη μορφή αποδοκιμασίας της χρήσης ναρκωτικών δεν είναι η φυλακή. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι. Μάλιστα, η φυλακή είναι αποδεδειγμένα ο χειρότερος, ο πιο αποτυχημένος τρόπος για την καταπολέμηση της χρήσης ναρκωτικών.

Η αποποινικοποίηση πράγματι δεν λύνει το πρόβλημα. Η καρδιά του προβλήματος είναι η προσφορά των ουσιών αυτών - παρανόμως, αλλά ας μην ξεχνούμε πως υπάρχουν και νομίμως διατιθέμενες ουσίες. Όσο οι μηχανισμοί εμπορίας δεν πλήττονται το πρόβλημα θα έχει την έκταση που έχει και μεγαλύτερη. Τα μέτρα αποποινικοποίησης της κατ' ιδίαν -όχι της δημόσιας- χρήσης βοηθούν κυρίως στην εκτόνωση της πίεσης στο δικαστικό σύστημα, που δεν μπορεί να χειριστεί αποτελεσματικά τόσες περιπτώσεις ανθρώπινου δράματος.

Δεν αρκούν τα μέτρα αποποινικοποίησης. Αναμφίβολα γι' αυτούς τους συνανθρώπους μας πρέπει να εκδηλώνεται η συμπαράσταση της κοινωνίας, χρήσιμα, ανθρώπινα, με προγράμματα απεξάρτησης ή υποστήριξης. Και για τους άλλους και ειδικά τους νέους να αναπτύσσονται πειστικές δράσεις κατά της χρήσης.

Συνοπτικά, με περισσότερη ανθρωπιά και λογική θα προσεγγίσουμε χωρίς εμπάθειες το εντεινόμενο πρόβλημα της εμπορίας και κατ' επέκταση της χρήσης των ουσιών.

Η ΑΥΓΗ